The watch

She woke up. The day after her birthday, celebrated during the weekend, because there is not enough time during the week, because the dinner has to be made, because the floor is dirty, because it’s nothing special, a day like any other, because thinking about this day is a waste of time.

So another five minutes, and another five and another two if I buy the sandwich instead of making it myself. And if I pack my bag while brushing my teeth it can be four instead of two. But then it’s time to get up. ….Legs are sticking out over the dusty floor, the hand is blindly looking for the glasses, willpower is fighting with the weight of sleep and eventually shakes it off together with the nightie, stuffing it under the pillow.

As usual, first the watch on the wrist. A day is a world of control – you need to control your language, your facial expressions, control jokes and remarks, add a minute to a minute in order to be able to get through another hour, day, week and month of the calendar.

And here the morning world shutters against the edge of the unpredictable. The watch has stopped. It stubbornly shows the same hour, the hour of the late wake-up. A light shiver runs down her spine. The time has stopped a day after her birthday. The time frozen, strangled, laughing menacingly.

She looks at the watch. A flow of rationalizing thoughts comes over her. That it doesn’t mean anything, that it’s nonsense, simply fear plucked out of thin air, ridiculous panic, that it’s just the battery, a technical thing, sheer coincidence. And still fear starts playing tricks on her, it confuses her fingers on the shirt buttons, chooses socks that don’t match, makes her look into the mirror only half-consciously, hardly allows her to control the fringe gone crazy after the night.
She puts the watch away into the zipped pocket inside her bag. Better have it under control, better not lose it, especially not today.

The whole day absent-minded. Feeling strange, like a borrowed jumper on a cold day. She crosses the street and gets into the lift more carefully than usual. She doesn’t speak while eating just in case and doesn’t drink gluttonously. Obviously she doesn’t even look at scissors or knives that could dangerously slip out of hands. She goes to bed like a good girl, not provoking her thoughts to escapades further than the colour of her trousers for the following day. Better blow on cold tea. Not jinx it. Not split hairs.

It wasn’t until a few days later, when she was standing in a line at the watchmaker’s that she remembered she had got the watch as a birthday present. And that every year ever since the battery allows it to be reborn by passing away in the early morning.

Konkurs rozstrzygnięty

Konkurs rozstrzygnięty. Najlepszy miesiąc na pobyt w Madrycie to wrzesień. Dni ciepłe, ale nie gorące. Noce chłodne, ale nie zimne. Życie jest jak sztormowy dzień na gorącym wybrzeżu, kiedy z ulgą i przyjemnością zakłada się skarpetki i długi rękaw w środku dnia. Kiedy w nocy trzeba otulić ciało kawałkiem tkaniny . Jak spokojny dzień po szalonej nocy pełnej halasu i wina. Jak czytanie pod pledem, z kubkiem herbaty w ręce, w najdłuzszy z deszczowych dni.

Madryt wypoczęty, przeciągający się we wczesno-jesiennym słońcu, zrzucający z gracją liście, spełniony po letniej fali turystów, gotowy pokazac swoją inną, łagodniejszą twarz.

Jeśli wrócę tu kiedyś za kilka lat, chcę wrócić we wrześniu.

And the winner is...

And the winner is September. September is the best month for a stay in Madrid. Days are warm, but not hot. Nights are chilly, but not cold. Life is like a stormy day on a hot coast, when relieved and pleased one puts on some socks and a long sleeve in the middle of the day. When at night one has to wrap the body in some sort of cloth. Like a calm day after a night fool of noise and wine. Like reading under a quilt, with a cup of tea in hand, on the longest of rainy days.

Madrid is relaxed, stretching lazily in the early-autumn sun, shedding leaves with grace, fulfilled after the summer wave of tourists, willing to show us the other, more gentle face.

If I ever return here in a few years, I want to return in September.

Scenki 3. Wyliczanka

Irlandczyk, Anglik nr 1, Kanadyjka, Anglik nr 2.

Irlandczyk: Wrócilbym do domu nawet w tej chwili. Najlepiej dzisiaj po południu.

Anglik nr 1: Kiedy tu przyjechałem, nie wiedziałem, ile zostanę. Dziś nie mogę sobie siebie wyobrazić gdziekolwiek indziej.

Kanadyjka: Ja chcę jechać gdziekolwiek. Jedyny warunek – blisko oceanu.

Anglik nr 2: Muszę wam coś powiedzieć. Wyjeżdżam za 5 tygodni. Wracam. Myślę, że będzie mi tam lepiej.


Jak wyliczanka na stokrotce. Zobaczę cię jeszcze, nie zobaczę cię nigdy, zobaczę cię jeszcze, nie...

Scenes 3. Counting out

An Irish man, English guy no 1, a Canadian girl, English guy no 2.

The Irish man: If I could, I would go back home even right now. Preferably this afternoon.

The English guy no 1: When I got here I didn’t know how long I would stay. Now I can’t imagine myself anywhere else.

The Canadian girl: I don’t mind where I go as long it’s close to the ocean.

The English guy no 2: I have to tell you something. I’m leaving in 5 weeks. I think I will be happier there.


Like counting daisy petals. I will see you again, I will see you not, I…

Rok później

Za oknem gęsty upał. W środku przyjemnie burczy klimatyzacja. Pół Hiszpanii wraca dziś z wakacji w takich samych warunkach. Kiedy wyjeżdżaliśmy, zaczynała się operación salida. Dziś, w ostatnią niedzielę wakacji, trwa operación retorno. Ale my już jesteśmy z powrotem. Po trzech tygodniach podróży od osoby do osoby dotarliśmy jak po sznurku z powrotem do miejsca, które teraz nazywamy domem.

Rok temu oglądaliśmy w tym upale lekkoatletykę na Olimpiadzie. W tym tygodniu oglądaliśmy lekkoatletykę na Mistrzostwach Świata w Berlinie. Rok temu nie wiedzieliśmy, gdzie pojedziemy po Madrycie. Teraz wciąż tego nie wiemy, chociaż może troszkę mniej. Rok temu nie mogliśmy ogarnąć rozmiaru tego miasta i różnorodności tego kraju. Teraz owszem, więc pogodziliśmy się już z faktem, że nie zdążymy ich całych poznać zanim ruszymy dalej.

Zatem niewiele się zmieniło. A jednak towarzyszy nam dziwne uczucie, że czegoś się nauczyliśmy, dowiedzieliśmy, że lepiej znamy siebie samych i siebie nawzajem. Mamy też chyba lepsze poczucie czasu . Tego, jak ucieka, razem z nieodwiedzonymi miejscami, niepoznanymi ludźmi i nieopanowanymi sferami języka.

Tylko upał nadal pozostawia nas bezradnymi, zupełnie tak jak na początku.

A year on

Outside a thick heat. Inside the air-conditioning is humming pleasantly. Half of Spain is on their way back home from holidays in the same conditions. When we were leaving, the operación salida was about to begin. Today, on the last Sunday of the summer holidays, operación retorno is under way. But we are already back. After three weeks of travelling from one person to another we reached the place we now call home.

A year ago in this heat we were watching the light athletics at the Olympics. This week we have been watching the light athletics at the World Championships in Berlin. A year ago we didn´t know where we would go after Madrid. We still don’t know, but maybe a little bit less. A year ago we couldn’t get our heads round the size of this city and the diversity of this country. Now we can, so we came to terms with the fact that we won’t manage to get to know them completely before we move on.

So not much has changed. And yet we have a strange feeling that we have learned something, found something out, that we know ourselves and each other better. We probably also have a better sense of time. Of the fact that our time in Spain is running out alongside unseen places, unmet people and unlearned areas of the language.

Just the heat still leaves us helpless, just like at the beginning.